از نکات قابل توجه در مراسم امسال، سخنان دکتر وحیده دستجردی به عنوان اولین وزیر زن بهداشت و درمان و آموزش پزشکی و اشاره به مواردی بود که گویی این بار بهداشتکاران دهان و دندان نیز مخاطب اصلی این سخنان بودند.

به نظر ایشان لازم است دندانپزشکان به جای اینکه درمان نگر باشند بهداشتی نگر باشند و مسائل بهداشت دهان و دندان را مد نظر داشته باشند زیرا خدمات پیشگیری بسیار ارزان تر و موثرتر از خدمات درمانی است.

وزیر بهداشت و درمان در ادامه تاکید کردند، اگر سلامت دهان و دندان حفظ شود از بسیاری از بیماری های قلبی جلوگیری می شود زیرا بسیاری از بیماری های دهان و دندان باعث بیماری های قلبی و عروقی می شود که این نشان دهنده این موضوع است که سلامت دهان با سلامت عمومی بدن مرتبط است.

هر سال با فرا رسیدن 23 فروردین، هر چند افکار عمومی یا خانواده بهداشت و درمان کشور را به یاد دندانپزشکی و روز دندانپزشک می اندازد، اما این روز مصادف است با سالگرد تصویب طرح تربیت بهداشتکاران دهان و دندان. البته صحبت از وجه تسمیه روز دندانپزشک نیست، اما این موضوع با تعیین این روز توسط هیات وزیران در تاریخ اول دی  ماه هزار و سیصد و شصت و دو و به منظور گسترش خدمات بهداشتی و پزشکی در روستاها ، به عنوان روز دندانپزشک، از ابتدا مورد اعتراض جمعی از پیشکسوتان حوزه دندانپزشکی قرار گرفت. آنها اعتقاد داشتند با وجود داشتن دوره های متعدد آموزش دندانپزشک و حتی دوره های تخصصی دندانپزشکی، اینکه روز شروع یک برنامه آموزش کاردانی به عنوان «روز دندانپزشک» اعلام شود دون شأن جامعه دندانپزشکی کشور است و مثلا پیشنهادهایی نظیر سال روز تأسیس درس دندانسازی در دارالفنون، تصویب واژه دندانپزشک، تأسیس سندیکای دندانپزشکان، استقلال دانشکده دندان پزشکی تهران یا تأسیس جامعه دندانپزشکی ایران را به عنوان مبنای نام گذاری روز دندانپزشک مطرح کردند. اما آیا این مسائل و سوء تفاهمات کم اهمیت در مقابل مسئله بهداشت و درمان کشور، نمی بایست به نفع بهداشت و درمان مردم تمام شود.

بی شک همه می دانیم که امروزه نقش و همراهی بهداشتکاران دهان و دندان در کنار زحمات دندانپزشکان نقشی موثر و غیر قابل انکار است. شاید تاکید وزیر محترم بهداشت و دیگر مسئولین بهداشت و درمان کشور به امر پیشگیری و رعایت بهداشت در بیماریهای دهان و دندان ،هم زمان توجه خاص شخص ایشان و مسئولین محترم و بخصوص جامعه دندانپزشکان به نقش و جایگاه بهداشت کاران که اساسا با این رسالت و هدف آموزش دیده و فارغ التحصیل شده اند را می طلبد.

از تاریخ تاسیس این رشته تا کنون صدها دانشجوی دخترجذب کادر درمانی کشور شده اند و انگار هر چه می گذرد بیش از گذشته نیاز به جذب و فعالیت تعداد بیشتری از فارغ التحصیلان این رشته در کلینیک های دندانپزشکی خودنمایی می کند.
به نظر می رسد صحبت از پیشگیری و آموزش بهداشت دهان و دندان در گروه ها و اقشار مختلف جامعه و تمرکز بر امر پیشگیری و رعایت بهداشت به عنوان یک سیاست و راهبرد در نگاه کلان ، بدون توجه به مسئله آموزش نیروی انسانی مورد نیاز ، ناکام خواهد ماند.

وقتی صحبت از برنامه بیمه دندان 6، آموزش و روش های صحیح مسواک زدن، آموزش بهداشت به کودکان و دانش آموزان یا به  صدا درآوردین زنگ مسواک، توزیع مسواک و خمیر دندان در میان دانش آموزان، تردد اتوبوس های سلامت میان مدارس کشور و معاینه رایگان دندانهای کودکان ،طرح دندانپزشک خانواده و از این دست فعالیت ها می شود، نمی توان به یاد بهداشتکاران و نقش اصلی ایشان در ارائه این خدمات نیفتاد.

در صحبت های وزیر بهداشت اشاره ایی به آمار کمی و کیفی خدمات بهداشت کاران دهان و دندان نسبت به بیماران در جامعه و باطبع نیاز به جذب و پرورش هر چه بیشتر در این رشته نشد. اما قطعا با توجه به بیانات و تاکید ایشان به مساله پیشگیری و آموزش در درمان بیماریهای دهان و دندان، می بایست توجه بیشتری به وضعیت و موقعیت صنفی بهداشتکاران بخصوص مسئله لزوم ارتقاء آموزشی وایجاد زمینه برای ادامه تحصیل ایشان فراهم شود.

دکتر سولماز پذیرا